Login za korisnike
CAPTCHA
Molimo Vas da u polju ispod upišete tekst sa slike.
Navigacija
Donatori
Pretraga Mojekarijere
Loading
PogledajRearrange

Radnici zaposleni u upravljačkim strukturama, široka i raznolika grupa, generalno uključuje menadžere, izvršne i upravne strukture. Jedan način razmišljanja o tome šta menadžeri rade je zastupati da oni obrađuju informacije i proslijeđuju rezultate na više nivoe. Tehnička dostignuća koja povećavaju efektivnost obrade podataka može smanjiti zahtjeve za ove poslove. Eksplozija raspoređene kompjuterske moći zadnjih godina pruža značajnu vjerodostojnost ovom objašnjenju.

 

Tradicionalno, glavna osobina upravljačkih poslova je bila njeno mjesto u vertikalnoj podjeli rada. Od najranijih dana klasičnih teorija upravljanja funkcija upravljanja je bila zamišljena kao planiranje, usmjeravanje, superviziranje i kontrolisanje upotrebe različitih sredstava za ostvarivanje ciljeva organizacije. Iako se ove funkcije i odgovornosti nisu značajno promijenile, načini na koji se izvode, kao i organizacijski kontekst i uslovi zapošljavanja u kojima rade se mijenjaju. Kako korporacije smanjuju broj radnika, birokrata i kreću se od bezosjećajne i autoritativne kontrole prema timski orjentisanim međusobnim kontrolama, uloga upravljača se promijenila. Novi oblici organizacije rada su bazirani manje na individualnoj saglasnosti sa pravilima i naredbama supervizora, a više na njihovoj posvećenosti ciljevima organizacije, zajedničkom radu i zadovoljstvu korisnika unutar i izvan organizacije.

 

U ovakvim uslovima posao upravljača je redefinisan. Oni su sada pozvani da budu društvena podrška i treneri timova kojima određuju posao. Prema rezultatima istraživanja (Donnelly i Kezsbom, 1994.) pet osnovnih vještina je neophodno da menadžeri posjeduju u novom načinu organizovanja:

 

  • Upravljačku kompetenciju, interes i sposobnost za upotrebu različitih kombinacija direktivnih i podržavajućih odnosa, odgovarajućih za određenu situaciju;
  •  Analitičku kompetenciju, sposobnost da razumije složene situacije, donosi odluke koje uključuju mnogo elemenata i zadrži globalnu viziju;
  • Integrativnu kompetenciju, sposobnost da različite tačke gledišta, od strane različitih pojedinaca i organizacijskih jedinica, sintetizuje i objedini u koristan rezultat;
  • Kompetencija za saradnju, interes i sposobnost za rad sa drugima, nastojeći da se formiraju savezi;
  • Organizacijsko znati-kako, sposobnost da obavlja rad unutar konteksta organizacije, ima uvid u organizacijsku kulturu i politiku, kao i da efektivno koristi političku moć.
  •  

Izgleda da je došlo do gubitka direktivne autonomije od strane menadžera, posebno gubitka kontrole nad podređenima od strane supervizora na nižim nivoima. Mnogi od ovih menadžera su sada treneri i fasilitatori radnih timova.

 

Područje upravljačkog rada se pomjerilo od pitanja kontrole prema dolje do fokusiranja spolja prema kolegama u organizaciji i korisnicima. S obzirom da je više rada u firmama organizovano kroz projekte, menadžeri više upravljaju procesom i tokom rada nego ljudima.

Tradicionalni upravljački rad je bio misaono zahtjevan, ali novi načini upravljanja zahtijevaju različite oblike misaone aktivnosti. Menadžeri sada trebaju imati usklađivačke sposobnosti isto kao i sposobnosti kontrole, a mnogi menadžeri imaju i direktnu odgovornost za finansijski učinak njihovih projekata ili radnih jedinica.

 

Menadžeri sve manje imaju sigurnost zaposlenja. Kao i radnici u plavim mantilima, većina završava sa poslom u vrijeme završetka projekta ili posla. Ovo, zajedno sa generalnim ubrzanjem rada, vjerovatno je dovelo do toga da su menadžeri više podložni stresu nego ranije.